อย่ารักใครจนเขาไม่เหลือแรงยืนเอง
ชาวสวนสองคนปลูกไผ่พร้อมกัน
คนแรกรดน้ำทุกเช้า ทุกเย็น
ดินชุ่มตลอด ไม่เคยแห้ง
คนที่สองรดแค่เริ่มต้น แล้วปล่อยให้รากหาน้ำเอง
ปีแรก กอแรกสูงกว่า เขียวกว่า
ใครผ่านมาก็ชม แต่พายุลูกใหญ่พัดเข้าสวน
กอแรกโค่นทั้งกอ กอที่สองโยกไปมายังยืนอยู่ได่้
รากที่ไม่เคยต้องหาน้ำ
ก็ไม่เคยเรียนรู้ที่จะยึดดิน
อย่ารักใครจนเขาไม่เหลือแรงยืนเอง
